Gdzie – w Galerii Wisła.

Kiedy – w niedzielę, od rana.

Będziemy tam! Nasze stoisko znajduje się na pięterku, zaraz po prawej stronie od wjazdu schodami ruchomymi przy Piotrze i Pawle. Materiały już przygotowane, albumy poklejone, plakaty podrukowane…

Jeśli chcecie się z nami spotkać, zadać frapujące Was pytania, będziemy tam dla Was. Możecie również wpaść, żeby zwyczajnie pogadać, zapraszamy i nie możemy się doczekać!

Psotce aż wąsy drżą z podekscytowania! Nie… chyba śni o kocim mleczku…

Znaleźli nas na początku tego roku na targach ślubnych.

Zaplanowana sesja narzeczeńska… Potem dzień ślubu, wraz z krótkim plenerem „przed”. Winszujemy zimnej krwi i humorów, żadne z Nich nie było ani trochę stremowane

Ślub był piękny! A wesele… ach! Zespół był super, kamerzysta w dechę, wszyscy byli arcysympatyczni. Tym milej było nam kontynuować współpracę z naszą Młodą Parą przy realizacji zdjęć w plenerze w Toruniu. Ale o czym tu mówić… niech przemówią obrazy!

A Państwu Młodym życzymy udanej podróży poślubnej!

Krok po kroku, krok po kroczku

najpiękniejsze w całym roczku

idą Święta

idą Święta…

Serdecznie zapraszamy na jedyne w swoim rodzaju świąteczne rodzinne sesje fotograficzne w naszej Fotopracowni!

Wpierw jednak towarzyszyliśmy Ani w Jej przygotowaniach do bycia tą jedyną, wyjątkową tego wieczoru. Sami zobaczcie…

Ania dała znak: rock’n'rolla czas zacząć!!!

Działo się, kochani, oj działo!

Bawili się równo wszyscy…

… i starsi i młodsi…

Y.M.C.A. – żelazny hit każdej imprezy

A po północy…

Zabawa trwała i trwała, i trwała… To była TAAAKA imprezka!!!

Jechaliśmy do skansenu z duszą na ramieniu, bo wbrew zapowiedziom synoptyków pogoda pozostawiała wiele do życzenia. W drodze przednią szybę auta kilka razy rosił deszcz, jednak żelazny optymizm Marcina utwierdzał w nas wiarę w pozytywne warunki pogodowe. Przy pojawieniu się coraz to nowych kropelek kapuśniaczku powtarzał wciąż  – wszystko będzie OK, deszcz pada wszędzie, tylko nie w Sierpcu! I wiecie co, chyba podziałało, bo gdy dojechaliśmy i zaczęliśmy zdjęcia, po kilkunastu minutach burego nieba z wolna zza chmur zaczęło przezierać słońce, by w końcu w pełni porazić nasze oczy swoimi promieniami! W znakomitych humorach dokończyliśmy zdjęcia przy chałupach i przemieściliśmy się błyskawicznie z powrotem do Płocka, by skorzystać z ostatnich tego dnia pomarańczowych promieni na piasku.

Udało nam się trafić idealnie w barwy jesieni.

Państwo młodzi rozglądali się za odpowiednim domem… ocho, tu jest jakiś!

Hmmm, nawet pasuje. Całkiem przytulny!

Sąsiedztwo i okolica też sympatyczne…

Tylko okoliczne psy obronne jakieś dziwne… Niespotykana, zdziczała rasa! I do tego strasznie żarłoczna!

Zima nam niestraszna, zapasy są; półki uginają się od przetworów, dżemów i konfitur. Przeżyjemy jakoś, matka…

Ogólnie mówiąc, strasznie nas to kręci!

Tak…

Wszyscy bardzo się ucieszyliśmy, że udało się dotrzeć na plażę i złapać ostatnie przed zachodem promienie słońca…

Tak kochani, od teraz jesteście zawsze razem – gdzie jedno, tam i drugie! Życzymy Wam wszystkiego dobrego!

Dobrze czasem sięgnąć po pamiątki z cieplejszych i piękniejszych krain i, wspominając, przenieść się choć myślami tam… na Maderę!

Przespacerować się starymi i nowymi uliczkami Funchal…

Zwiedzić cudne ogrody botaniczne – Jardim Botanico de Madeira…

Poczuć wiatr we włosach na brzegu oceanu nieopodal Faial oraz na najwyższym klifie Madery – Cabo Girao…

Przejść się po wulkanicznym brzegu Porto Moniz…

Kupić na targu banano-ananasa, przed chwilą zerwaną marakuję, czy też świeżo złowioną espadę…

Ech, wrócić tam raz jeszcze…

Piękna wokalistka Magda Navarette oraz muzycy Noche de Boleros wraz z akompaniamentem Płockiej Orkiestry Symfonicznej  porwali publiczność w podróż przez Kubę, Meksyk, Kolumbię oraz Hiszpanię. Brzmiały bolera, bossanovy, tanga, flamenca oraz salsy. Zmysłowy głos Magdy pozwolił nam choć przez chwilę przenieść się do Ameryki Łacińskiej i poczuć jej klimat. Cudownie byłoby znaleźć się w małej, kubańskiej knajpce, czuć zapach cygara i delektować się czerwonym winem przy brzmieniu Noche de Boleros. Życzyłabym sobie więcej takich koncertów w Płocku. Nie oprę się pokusie zakupu płyty Noche de Boleros, będzie w sam raz na polskie, zimowe wieczory Jak napisał Gabriel García Márquez – „Bolero to samo życie” …

PS. Na koniec mały apel. Tegoroczne upały dają się we znaki nie tylko ludziom. Pamiętajcie o naszych czworonożnych podopiecznych!

Zapowiadany materiał z wesela Karoliny i Artura w końcu może ujrzeć światło dzienne. Ciężko było wybrać zdjęcia, a to dlatego, że – jak śpiewała orkiestra na weselu – „fajni są młodzi, cholera, fajni są młodzi… fajni są goście, cholera, fajni są goście…”

Wszystko było tak fajne, że z mnóstwa klatek wyłuskać te ulubione nie było łatwo.

Zaczęło się, jakżeby inaczej, od przygotowań. Panna Młoda zniosła „męki” dzielnie i nie protestowała. Wątpię, czy znalazłaby się kobieta, która narzekałaby tego dnia na niedogodności…

Drogie Panie, która z Was nie chciałaby być znów tą najpiękniejszą?

Do sukni ślubnych powinna być dodawana instrukcja obsługi, a osobom pomagającym Pannie Młodej je ubierać winno być udzielane szkolenie. Wszystkim byłoby łatwiej. Takie jest zdanie Bartka.

Ale warto było trochę się pomęczyć – zdecydowanie!

Jeszcze tylko ostatnie szlify…

… i możemy wyruszyć na krótki, przedślubny plener!

Po ceremonii ślubnej – wesele czas zacząć!

Sto lat niech nam żyją Państwo Młodzi! – wznosili toasty goście przy „stole wiejskim”…

Na parkiecie – działo się!

Wybiła północ i do sali wjechał tort weselny, po czym przystąpiono do tradycyjnych oczepin. A wtedy – to dopiero się działo, zobaczcie…!

Nad ranem, ponownie zgodnie z tradycją, nie mogło zabraknąć porwania Karoliny.

Nadchodził świt… Zmęczeni goście powoli rozchodzili się do domów.

Następnego dnia spotkaliśmy się na poprawinach, by porozmawiać i podsumować pełną wrażeń noc. Wreszcie na spokojnie mogliśmy porobić zdjęcia tym „mniej widocznym” uczestnikom wesela.

Za kilka dni ponownie spotkaliśmy się z Karoliną i Arturem, by dokończyć zdjęcia plenerowe, tym razem tylko ich dwoje.

Nie wiem czemu, ale poniższy kadr przypomina mi starą bajkę pt. „O czym szumią wierzby”. Gwoli ścisłości, w Arkadii widziałem jedną wierzbę płaczącą Salix alba.

Kochani, życzymy Wam wszystkiego najlepszego!