Jeżeli nie macie sprecyzowanego celu, na jaki chcecie przeznaczyć swój 1% podatku, prosimy Was, jak i rok temu, o pomoc Kubie. Jego historię możecie poznać na tej stronie.

Pozwolimy sobie zacytować fragment korespondencji z tatą Kuby:

Z praktyki powiem, bo wypełniając PIT’a nie myśli się o tym za intensywnie, ale ten 1% pozwala takim rodzinom jak nasza i takim szkrabom jak Kubuś utrzymać się na powierzchni z tym całym zamieszaniem rehabilitacyjnym, konsultacji lekarskich i zabiegów. Dzięki takiej możliwości najważniejsze sprawy dla Kuby możemy załatwiać.

I najszczerzej jak można, w imieniu Kubusia, Ani i swoim, prosimy o rozważenie odpisu 1% dla Kubusia.

My także dołączamy się do tego apelu. Prosimy, nie bądźcie obojętni!

Apel_o_pomoc_Jakub_Borkowski_PIT_za_2011

Niech żyje Nowy Roczek!

Mamy nadzieję, że koniec świata nie nastąpi, byłoby trochę nudno… W każdym razie oczekujemy wielu wrażeń i pokładamy wielkie nadzieje w tym, co ma nadejść… Bądźcie z nami!

W wolnej chwili podpatrujemy sikory, które od dłuższego czasu są stałymi gośćmi naszego balkonu. Można je podglądać godzinami, a rozrywka ta nie nudzi się, jak kolejna edycja Tańca z Gwiazdami!

Dziękujemy wszystkim przybyłym: klientom, pytającym nas o najdrobniejsze szczegóły i chwalących nas miłymi słowami (mamy nadzieję że choć z częścią z Was zobaczymy się ponownie ), Rodzinie i Przyjaciołom, którzy przyszli nas odwiedzić i wesprzeć (wybaczcie, że czasem nie mogliśmy z Wami pogadać dłużej).

Pozdrawiamy również pozostałych uczestników Targów, dzięki którym nie było nudno, którzy odwiedzali nas, a nawet wspierali dobrym słowem – dzięki! Po Targach zostało nam coś więcej, niż odciski na nogach – wspomnienia i fajny klimat imprezy. Widać, że z roku na rok rozwija się ona coraz bardziej. Czujemy się tam, jak na własnym terytorium

Zdjęcie udostępnione dzięki uprzejmości naszego dobrego kolegi po fachu, Roberta Lipowskiego. Też pozdrawiamy, fajnie że wpadłeś!

Czemu to piszę – często klienci lub znajomi odnoszą fałszywe wrażenie, że nosiciel spodni, czyli ja jest osobą kontaktową, ustalającą terminy i ceny. Nic bardziej błędnego! Gdyby nie terminarz w telefonie, zginąłbym i pogubił (albo zaprowadził papierowy kajet…). Wszelkie sprawy wymagające użycia pamięci ustalajcie z Olą Chyba, że chcecie, abym pomylił Wasze imię, do czego ostatnimi dniami mam smykałkę (Agnieszka to dla mnie Monika, a Marcina ochrzciłem Łukaszem ).

Tym niemniej nie jestem taki do końca bezużyteczny Konserwuję sprzęt i oprogramowanie, analitycznym okiem oceniam wartość danej ekspozycji i lokacji, w której robimy zdjęcia. Czasami dane mi jest podjąć krytyczną, ostateczną decyzję – np. ostatnio, kiedy wracaliśmy z Agnieszką i Krzysztofem z toruńskiego pleneru.

Zaplanowaliśmy, że w drodze powrotnej zatrzymamy się przy polu kukurydzy. Minuty i kilometry mijały, zmęczona para pospała się na tylnych siedzeniach, a słońce nieubłaganie schodziło coraz niżej i niżej. Stwierdziłem, że zostało nam maksymalnie 15 minut dobrego światła. A pola, które mijaliśmy, były, jak na złość, zbyt zielone albo za niskie, marne. W końcu widzę, że na horyzoncie majaczą tyczki w odpowiednim kolorze, podeschłe. Nie zdając się na pytanie, obudziłem towarzystwo dosadnym  „uWAGA!”, zerknąłem w tylne lusterko (pusto) i wcisnąłem hamulec… średnio mocno. I tak minąłem skręt, ale na szczęście warunki były dogodne do wycofania na wstecznym W ten oto sposób udało się rzutem na taśmę strzelić kilka zdjęć przy dobrym, zachodzącym słońcu (po kilku minutach schowało się za niby drobne chmurki nad horyzontem, które już nie wypuściły promieni i nie było już tak fajnie do samego zachodu) w fajnej lokacji. Efekty możecie obejrzeć poniżej.

Acha, Ola jest odpowiedzialna również za obróbkę graficzną zdjęć, więc doceńcie jej pracę, zauważając subtelną różnicę między surowymi zrzutami z matrycy aparatów (zdjęcia po lewej), a efektem końcowym (zdjęcia po prawej stronie).

Vincent i Józia (ta szacowna, puchata kota, którą widzicie na zdjęciach) przywitali nas zmienioną recepcją, dobudowaną oranżerią, przemodelowaną restauracją. Siedzieć tam i smakować po zmroku czerwone Fuenteseca, podjadać sałątkę z bobu, czerwonej cebuli, dojrzewającej szynki i oleju rydzowego… odlot, mówimy Wam.

Nasz pensjonat przy ul. Krakowskiej, to nie jedyne miejsce, gdzie można dogodzić podniebieniu i duchowi w cudownym, wysmakowanym otoczeniu.

Czy pod gołym niebem w ogródku w dzień, czy we wnętrzu wieczorem – kawiarnia Factoria, czy herbaciarnia U Dziwisza zawsze stoją otworem. Chwile spędzone nad książką przy herbacie z wiśniową konfiturą, czekoladą po parysku i gazetą naładowały nam akumulatory na najbliższe, depresyjne jesienne i zimowe miesiące.

Kazimierz to nie tylko knajpy (choć te stanowią dla nas esencję tego miasteczka na równi z malowniczymi, cichymi uliczkami) ale i kilka miejsc, które warto obejrzeć (np. wąwozy). Strzeżcie się komarów

Czas ubiegł nam zdecydowanie za szybko. Do pełni szczęścia zabrakło jeszcze jednego dnia… ale cóż, trzeba było wrócić to szarej rzeczywistości. Nie możemy się doczekać przyszłego roku

Za oknem wczesna jesień, dlatego mamy nadzieję, że patrząc na tureckie słoneczne widoki zrobi się Wam choć trochę przyjemniej

Takiego rozleniwienia, jak w Granadzie, jeszcze nie doświadczyliśmy. Co prawda wolimy bardziej aktywny wypoczynek, ale postanowiliśmy w tym roku wybyczyć się za wszystkie czasy!

Rozkosze dla ciała, rozkosze dla ducha…

Alanya w telegraficznym skrócie.

Pełna przygód przejażdżka jeepem po bezdrożach wzgórz Taurus i odpoczynek w restauracji na górskiej rzece Dim Caj.

Aparaty mieliśmy przy sobie jakby przy okazji. Zawiesiliśmy je sobie na szyjach, żeby nie dźwigać ciężkiego plecaka. Kramy i chodniki obfitowały w tak barwne ekspozycje i postaci, że woleliśmy oglądać i podziwiać, niż skupiać się na fotografowaniu. To, co poniżej, to w większości „strzały z biodra”   Kto nie był, niech żałuje!

Przyznajemy, że ze wszystkich stoisk najbardziej przypadł nam do gustu francuski kramik Jagiellonki

Przed właściwym rozpoczęciem Pikniku na płockiej Starówce działo się sporo fajnych rzeczy. Może było nawet ciekawiej – i luźniej, co stwarzało więcej okazji do uchwycenia momentów – niż po południu?