W wolnej chwili podpatrujemy sikory, które od dłuższego czasu są stałymi gośćmi naszego balkonu. Można je podglądać godzinami, a rozrywka ta nie nudzi się, jak kolejna edycja Tańca z Gwiazdami!

Gdzie – w Galerii Wisła.

Kiedy – w niedzielę, od rana.

Będziemy tam! Nasze stoisko znajduje się na pięterku, zaraz po prawej stronie od wjazdu schodami ruchomymi przy Piotrze i Pawle. Materiały już przygotowane, albumy poklejone, plakaty podrukowane…

Jeśli chcecie się z nami spotkać, zadać frapujące Was pytania, będziemy tam dla Was. Możecie również wpaść, żeby zwyczajnie pogadać, zapraszamy i nie możemy się doczekać!

Psotce aż wąsy drżą z podekscytowania! Nie… chyba śni o kocim mleczku…

Znaleźli nas na początku tego roku na targach ślubnych.

Zaplanowana sesja narzeczeńska… Potem dzień ślubu, wraz z krótkim plenerem „przed”. Winszujemy zimnej krwi i humorów, żadne z Nich nie było ani trochę stremowane

Ślub był piękny! A wesele… ach! Zespół był super, kamerzysta w dechę, wszyscy byli arcysympatyczni. Tym milej było nam kontynuować współpracę z naszą Młodą Parą przy realizacji zdjęć w plenerze w Toruniu. Ale o czym tu mówić… niech przemówią obrazy!

A Państwu Młodym życzymy udanej podróży poślubnej!

Czemu to piszę – często klienci lub znajomi odnoszą fałszywe wrażenie, że nosiciel spodni, czyli ja jest osobą kontaktową, ustalającą terminy i ceny. Nic bardziej błędnego! Gdyby nie terminarz w telefonie, zginąłbym i pogubił (albo zaprowadził papierowy kajet…). Wszelkie sprawy wymagające użycia pamięci ustalajcie z Olą Chyba, że chcecie, abym pomylił Wasze imię, do czego ostatnimi dniami mam smykałkę (Agnieszka to dla mnie Monika, a Marcina ochrzciłem Łukaszem ).

Tym niemniej nie jestem taki do końca bezużyteczny Konserwuję sprzęt i oprogramowanie, analitycznym okiem oceniam wartość danej ekspozycji i lokacji, w której robimy zdjęcia. Czasami dane mi jest podjąć krytyczną, ostateczną decyzję – np. ostatnio, kiedy wracaliśmy z Agnieszką i Krzysztofem z toruńskiego pleneru.

Zaplanowaliśmy, że w drodze powrotnej zatrzymamy się przy polu kukurydzy. Minuty i kilometry mijały, zmęczona para pospała się na tylnych siedzeniach, a słońce nieubłaganie schodziło coraz niżej i niżej. Stwierdziłem, że zostało nam maksymalnie 15 minut dobrego światła. A pola, które mijaliśmy, były, jak na złość, zbyt zielone albo za niskie, marne. W końcu widzę, że na horyzoncie majaczą tyczki w odpowiednim kolorze, podeschłe. Nie zdając się na pytanie, obudziłem towarzystwo dosadnym  „uWAGA!”, zerknąłem w tylne lusterko (pusto) i wcisnąłem hamulec… średnio mocno. I tak minąłem skręt, ale na szczęście warunki były dogodne do wycofania na wstecznym W ten oto sposób udało się rzutem na taśmę strzelić kilka zdjęć przy dobrym, zachodzącym słońcu (po kilku minutach schowało się za niby drobne chmurki nad horyzontem, które już nie wypuściły promieni i nie było już tak fajnie do samego zachodu) w fajnej lokacji. Efekty możecie obejrzeć poniżej.

Acha, Ola jest odpowiedzialna również za obróbkę graficzną zdjęć, więc doceńcie jej pracę, zauważając subtelną różnicę między surowymi zrzutami z matrycy aparatów (zdjęcia po lewej), a efektem końcowym (zdjęcia po prawej stronie).

Przyznajemy, że ze wszystkich stoisk najbardziej przypadł nam do gustu francuski kramik Jagiellonki

Przed właściwym rozpoczęciem Pikniku na płockiej Starówce działo się sporo fajnych rzeczy. Może było nawet ciekawiej – i luźniej, co stwarzało więcej okazji do uchwycenia momentów – niż po południu?

Miłej niedzieli! Nie włączajcie jutro telewizora

Mieć z pół kilo biżuterii, kapelusze takie duże
i od stałych wielbicieli wciąż dostawać listy, róże.
Na bankietach, wernisażach pokazywać się codziennie…
Być kobietą – ta tęsknota się niekiedy budzi we mnie.

Ekscentryczną być kobietą – przyjaciółki niech nie milkną,
czas niech płynie w rytmie walca, dzień niech jedną będzie chwilką.
Jakaś rola w głównym filmie, jakiś romans niebanalny…
Być kobietą w dobrym stylu, Boże, daj mi…

Gdzieś wyjeżdżać niespodzianie, coś porzucać bezpowrotnie,
łamać serca twardym panom, pewną siebie być okropnie…
Może muzą dla poetów, adresatką wielkich wzruszeń?
Być kobietą w każdym calu kiedyś przecież zostać muszę!

Być kobietą, być kobietą – marzę ciągle będąc dzieckiem,
być kobietą, bo kobiety są występne i zdradzieckie…
Być kobietą, być kobietą – oszukiwać, dręczyć, zdradzać
nawet, gdyby komuś miało to przeszkadzać.

Ach, kobietą być nareszcie, a najczęściej o tym marzę,
kiedy piorę ci koszule, albo… naleśniki smażę…

*) „Być kobietą” – Alicja Majewska

Zdjęcia – Bednarczukowie

Udział wzięły: Asia, Iza oraz Asia. I Wiktor.

Czytelnikom (słuchaczom?) dzisiejszego odcinka dziękujemy za uwagę, a modelkom za pyszną zabawę!